سلام به دوستان عزیز.

از همین چند سال پیش که می خواستم شروع کنم. نشد. . حالا می فهمم که چون هیچ وقت شروع نکرده بودم نشد. تا اینکه با دوستانی شدیم یک گروه. و بعد از آن فهمیدم که چون یک نفر بودم هیچوقت نمیشدو بعد از آن هر آنچه که گروه می خواست می شد. ساعتهای زیادی را با گروه گذراندم. استفاده مفید بردیم یا نبردیم یا  اینکه دیگران از ما استفاده کردند بماند هیمن که گروه شدیم خودش یک دنیا ارزش داشت. پس از بسیاری کش مکش ها گروه نصف شد که بعدا فهمیدیم بخاطر منافع شخصی همان کسانی که گفتم بود. گروه دوباره شکل گرفت. با این بهانه که ما چه می خواهیم. و آیا چیزی بنام نیاز در ما هست؟آیا نیازی برای جمع شدن هست ؟ و بعد از آن چه باید کرد باعث شد که گروهی آرمانی به فعالیت خود آغاز کند.دو یا سه شب در هفته را به خواندن و بحث در مورد آنچه خوانده می شد سپری می کردیم و گروه همچنان مسمم تر و قوی تر از قبل به کار خود ادامه می داد .پس از آن باز هم بعضی ها خواستند تا گروه را بهم بزنند که به کنار رانده شدند. بالاخره گروه شکل خود را باز یافت تا اینکه  ما دوستان از هم دور افتادیم و بعضی ها فعالیت های روزمره امروزی شان بر آرمان گروه اهمیت یافت و گروه را تنها گذاشتند. اما این گروه و آن گروه و هزاران گروه دیگر که بارها تجربه شان کرده ایم باعث شد تا به این نتیجه برسیم که تنها گروهی با اعتقادات گروه گرایی می تواند جهان را تغییر بدهد.  امیدوارم که دوستان عزیز در پیشرفت این گروه ما را همراهی کنند.  منتظر دوستان عزیز که تمایل عضویت در این گروه را داشته باشند/ هستیم.

نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم مرداد 1387ساعت 10:47 توسط سیدهادی موسوی| |