گروه گرا
فقط یک گروه با اعتقادات گروه گرایی می تواند .....
دوست داشتن یا داشتن دوست. این بار هم تو مصدر باش وقتی به دیگران نگاه میکنی! چطور مرا بی خیال میشوی؟ همینجا دم دستم کسی تو را صدا کرد. که من را به خاطر تو نه! بخاطر خودم مفعول کرده این همه سیگار و کوه ومشروب و سیم ویالون . لطفا چشمهایت را به من قرض بده! تا کمی با خودم حرف بزنم. برای ملاقات بعدی! چشمانت روسپی ماهریست! لطفا چشمانت را به من قرض بده! البته بعد از پذیرفتن قرار ملاقات! راستی چگونه میشود این مشکلات را نادیده گرفت؟؟!!! یا بهتر است بگوییم چگونه مشود این مشکلات را آنهم در یک ماه از بین برد یا کاهش داد؟؟!! شعریست از لینا روزبه حیدری خبرنگار افغان "صدای امریکا . توصیه می کنم بخوانیدش. رنج یک افغونی با تو به درد دل می نشینم تا شاید آن حس انسان دوستی و عدالت را که بنامش از قران آیه بر می گیری و بخاطرش با دنیا به مجادله بر می خیزی بر من تلاوت کنی و خود را در آن بیابی وقتی اشغالگری بیگانه کشورم را به غارت برد وقتی چمن زار سبز شهرم به خون پدر و صد ها مثل او به لاله زاری مبدل گشت وقتی بمن گفتند که خدا و رسولی نیست که ما زاده طبیعت ایم وقتی قلم را بر دستم نهادند و ناخن هایم را دانه دانه کشیدند تا خاکم را به نامشان امضا کنم با اخرین رمق های مانده در تنم رها کردم خانه و شهر و کشورم را و با نفس های آخر تا خاک تو خزیدم به تو پناه آوردم که بیرقت با نام الله آراسته است و پیامت از مساوات ومهربانی عدالت و تواضع برادری و برابری لبریز به تو پناه آوردم تا شاید مردانگی مرا در برابر ظلم بستایی و با مردانگی خودت فرصت زندگی بدون ذلت را به من ببخشایی زبانت با زبانم آشناست و مذهبت با اعتقادم هماهنگ پنداشتم که برادر منی پنداشتم که در خاک خدا که من و تو آنرا با مرز تقیسم کرده ایم به من قسمت کوچکی به سخاوت قلبت به اجاره خواهی داد و شریک دردهایم خواهی شد تا روزی که کشورم آباد و آزاد گردد وانگه در افغانستانی بهتر مهمانت خواهم کرد بر دستانت بوسه خواهم فشاند و ای برادر از مهربانیت در اوج بیچارگیم از دست گیریت در روز های نا امیدیم با اشک و قلبی مملو از محبت سپاسگذاری خواهم نمود از فرط بی پناهی به کشورت پناه آوردم کودکی بودم که پایم با خاکت آشنا گشت جوانیم را در کشورت گم کردم زبانم را بفراموشی سپردم "تشکر"هایم به "مرسی" و "نان چاشت" ام به "نهار" مبدل گشت شاعرم حافظ گردید و از قابلی وچتنی و چای سبز به زرشک پلو و طعم شور خیار و چای معطر سیاه در پیاله های کمر باریک با قند خشتی در کنار عادت نمودم در کشورت بهترین و بدترین لحظه های زندگی را به تجربه نشستم پسرم در خاک تو چشم گشود و رضا نامیدمش مادرم در بهشت رضای تو با دلی نا امید مدفون گردید خواهرم با پسری از تبار تو عقد و نکاح بست و در جنگ عراق برادرم برای سربازانت نان پخت صلوات فرستاد و با افتخار عرق را از جبین زدوده و بند سبز یا حسین را بر پیشانی گره زد حال پیریم را نیز در خاک تو به تماشا نشسسته ام سالهاست که چنار وجودم در گردباد حوادث خاک تو به بید لرزانی مبدل گشته است سالهاست که نامم را بفراموشی سپرده ام و لقب "مشدی"را بنامم گره زده اند سالهاست که من دیگر آن کودکی نیستم که با پای برهنه و قلبی مملو از وحشت برای سرپناهی به تو پناه اورد ولی تو همان بی خبری هستی که بودی! ولی تو با آنکه فروغ چشمانم را با دوختن کفش هایت با آنکه قوت دستانم را در غرس نهال در باغ هایت با آنکه قامت استوارم را در بپا خواستن دیوار ها و ساختمان ها و خانه هایت با آنکه صبر و تحمل ام را در شنیدن کنایه ها و کینه توزی هایت به تباهی نشستم هرگز برای لحظه ای جرقه زود گذر انسان دوستی را بر قلبت راه ندادی هنوز هم در فهرست تو"اوفغونی" ام و در کتاب تو بیگانه هنوز هم مهربانی در قلبت برای مهاجری کوله بدوش که چیزی بجز نجات از جنگ از تو نمی خواست که با دادن سالیان زندگیش به همت و قوت دستانش شهرت را آباد نمود نیافته ای و هنوز هم با نفرتی سی ساله احساساتم را ببازی میگیری دروازه مکتب را بروی کودکم می بندی بساطی را که نان شکم های گرسنه اطفالم بدان محتاج است با لگد به جوی آبی می اندازی و دست هایم را با تهدید "رد مرز" نمودن می بندی و اشک هایی را که با خاک سرک های تو بر چشمانم به گلی مبدل گشته و امید را در نگاهم دفن می کند با تمسخر می نگری و می گویی "شما به حرف نمی فهمید" هنوز هم بر مظلومیت اطفال کربلا زنجیر بر خود می کوبی و بر یزد (یزید) و یزدیان لعنت می فرستی از بی عدالتی دیگران سخن می گویی ولی هرگز در صف های دکان ها در داخل اتوبوس های شلوغ حالت مشوش یک افغان را نمی بینی که از ترس تو اهانت های تو را تلخ تر از زهر فرو می بلعد و غرور خود را پایمال احساسات تو میکند تا مبادا پنجه بر سمت اش دراز کرده بگویی "به کشورت برگرد اوفغونی پدر سوخته" می روم ولی درخت های سبز و بلند کرج سرک های پاکیزه تهران پارک های خرم و زیبا خانه های مجلل بالا شهر نان های گرم نانوایی کفش های راحت چرمی پتلون های زیبا و رنگارنگ همه و همه یاد مرا رنج های مرا نشان انگشتان مرا عرق و سرشک ریخته از چشمان مرا با خود به یادگار خواهند داشت می روم ولی حاصل دست های این کارگر افغان برای همیشه در رگ و پوست کشورت جاویدان خواهد ماند می روم چه می دانی شاید روزی تو به دروازه شهر من محتاج گردی وانگه من به تو درس مهربانی را خواهم اموخت وانگه تو درد دربدری مرا خواهی چشید وانگه شاید یکبار برای لحظه ای کوتاه تر از یک نفس سرت را با پشیمانی در مقابل عدالت وجدانت خم کنی! و فقط همان لحظه قیمت ده ها سال رنج مرا به آسانی خواهد پرداخت! افسوس که بجای افکارش زخمهای تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را بی آبی نامیدند. دکتر علی شریعتی این نوشته را از وبلاگ سیده سمیه موسوی یافتم و حیفم آمد ننویسم. هیچ انسانی در مقابل این جنایات نمی تواند سکوت کند. با سلام به دوستان عزیز . یکی از پر طرفدار ترین بازی های آنلاین اینترنتی که این روزها خیلی بازدید کننده دارد. کفش زدنگ هست که کاربران می توانند در این سایت بصورت آنلاین سر جورج بوش و جلال طالبانی را بدون هیچ پیامد قانونی ای مورد هدف قرار بدهند و امتیاز بگیرند . خب این هم نوعی سرگرمی به حساب می آید .یا به عبارتی دیگر هم فال است وهم تماشا. این هم آدرس سایت مورد نظر.http://bahar-20.com/ftp/online/games/01 کپی کنید و در آدرس بار قرار دهید. و از بازی لذت ببرید.
ای همسایه!
| Design By : Night Skin |
